Αλήθειες, γνώση και σοφία

Αλήθειες, γνώση και σοφία

Ο λόγος είναι πολύ φτωχός για να ερμηνεύσει το "λόγο".

Αν οι βαθιές αλήθειες διδάσκονταν μόνο μέσα απ’ αυτόν θα τις μαθαίναμε όλοι μέσα απ’ τα βιβλία ή την προφορική διδαχή. Ούτε καν η γνώση και πολύ περισσότερο η πίστη, δεν έχουν από μόνες τους αυτή την ικανότητα. Τον αντιλαμβανόμαστε μέσα από όλα τα προηγούμενα, τις εμπειρίες, τα ερεθίσματα και κυρίως τις συναισθήσεις μας.

Το μόνο που χρειάζεται είναι ο σοφός δάσκαλος, μέσα ή έξω από εμάς τους ίδιους, για να αφυπνίσει τη συναισθηματική αντίληψη.

Πόσες φορές διαβάζοντας ένα αξιόλογο βιβλίο είπες: "Μα αυτά τα ξέρω κι εγώ αλλά δεν μπορώ να τα εκφράσω"... Μη νομίζεις πως δε γνωρίζεις. Γεννήθηκες γεμάτος αρχέγονη γνώση, μνήμες και σοφία. Ξεπέρασε το φόβο, τον εφησυχασμό και την αδιαφορία που σου κλείνουν τα μάτια. Με θάρρος και ενδιαφέρον βούτα στης αλήθειες της ζωής κι αφέσου αυτές θα σου θυμίσουν ότι ξέρεις να κολυμπάς.

Θα καταλάβεις ότι μπορείς να ενεργείς με την ψυχή όταν καταφέρεις στον προορισμό να φτάνεις πριν ξεκινήσεις. Γιατί αυτή είναι η διάφορα ανάμεσα στην ύλη και το πνεύμα. Με το σώμα ταξιδεύεις πουθενά με καθυστέρηση ενώ με το πνεύμα παντού στη στιγμή... Γιατί η ύλη είναι ατελής, ενώ το πνεύμα εκ φύσεως τέλειο.

Η "απλή" αγάπη

Η "απλή" αγάπη

Νιώσε την αγάπη των γύρω σου. Είναι περισσότερη και περισσότεροι απ' όσους νομίζεις...

Στη θεωρία τα καταφέρνουμε πάντα καλύτερα από την πράξη. Το ίδιο και όλοι οι άλλοι όμως, κατανόησέ τους λοιπόν αν εισπράττεις λιγότερα απ' αυτά που θα 'θελες. Άλλωστε κανείς δεν πράττει πάντοτε σύμφωνα μ' αυτά που εμείς θα θέλαμε και μας αρέσουν. Ούτε κι εμείς όμως θέλουμε και μας αρέσουν πάντα τα ίδια. Μην κρίνεις εύκολα λοιπόν τα αισθήματα από τις πράξεις.

Ο μωρός βλέπει τις πράξεις των άλλων και αντιγράφει συμπεριφορές. Ο σοφός κρίνει τις προθέσεις τους και αισθάνεται.

Αν είσαι καλοπροαίρετος την ελάχιστη προσφορά, το ενδιαφέρον και το γλυκό χαμόγελο, πρέπει να το ερμηνεύεις σαν αγάπη. Μόνο ο ανόητος κι ο αλαζόνας δε μπορεί να ξεχωρίσει τους κόλακες και τους συμφεροντολόγους. Όλοι οι άλλοι με αυτά τα χαρακτηριστικά αγαπούν...

Η ανασφάλεια κι η θυματοποίηση φέρνει πάντα το αντίθετο αποτέλεσμα. O μεμψίμοιρος και το θύμα δε διεκδικούν την αγάπη, εκνευρίζουν και προκαλούν οίκτο. Στις χρόνιες περιπτώσεις μάλιστα κουράζουν και επιφέρουν την αδιαφορία των άλλων.

Δες την αγάπη που υπάρχει μέσα σου. Είναι περισσότερη απ' όση εσύ και οι γύρω σου σε κάνουν να πιστεύεις...

Μη νιώθεις ενοχές γιατί δε μπορείς να ανταποκρίνεσαι πάντα σ’ αυτά που σου ζητούν ή σε αυτά που νομίζεις εσύ πως οι άλλοι χρειάζονται. Μυθοποιείς έτσι την αγάπη και την κάνεις ηρωική πράξη και απόμακρη. Η αγάπη είναι απλή, εύκολη και δίνει χαρά. Δε θέλει συγχώρεση ούτε θυσίες, κατανόηση θέλει και ενδιαφέρον. Συγχωρεί όποιος είναι πληγωμένος ενώ στην ουσία θα 'θελε να εκδικηθεί και θυσιάζεται το θύμα.

Αγανακτισμένος

Χωρίς λεζάντα...

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που δικαιολογούν την επιλογή άρνησης για συμμετοχή ενός σκεπτόμενου πολίτη σε μία μορφή αγώνα. Πρέπει να μάθουμε να δεχόμαστε το διαφορετικό τρόπο που μπορεί να σκέπτεται και να πράττει ο καθένας. Όμως ακόμα καλύτερο και πιο υπεύθυνο είναι να εξηγεί ο ίδιος στους άλλους τους λόγους.

Είναι πάντα θετικό όταν η εξουσία, τα στερεότυπα και τα δεδομένα τίθενται υπό αμφισβήτηση. Ειδικά όταν η ίδια η εξουσία και τα όργανά της προ καιρού έχουν ξεπεράσει τα όρια της ανικανότητας, της καθίζησης και της σήψης. Το αίτημα όμως της πρόσφατης συνέγερσης των "αγανακτισμένων" όπως φαίνεται δεν είναι άλλο απ' αυτό που οι ίδιοι αποκαλούν απλά "άμεση δημοκρατία" και όχι πραγματική δημοκρατία οποιασδήποτε μορφής.

Και η σημαντική διαφορά ανάμεσα τους είναι ότι στην πραγματική δημοκρατία έκτος από την αρχή της πλειοψηφίας υπάρχει κι ένας δεύτερος πυλώνας: Η αρχή του κράτους δικαίου.

Το δεύτερο αυτό κομμάτι είναι που εγγυάται τις ατομικές ελευθέριες και προστατεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα, κάτι που θα ήταν αδιανόητο αν βασιζόμασταν μόνο στην αρχή της πλειοψηφίας. Σαν παράδειγμα μόνο, οι απροστάτευτες κοινωνικές ομάδες, τα άτομα ή μειονότητες (πολλές φορές αντιδημοφιλείς) χρήζουν σεβασμού και δικαιωμάτων πέρα από τις κατά καιρούς πλειοψηφικές τάσεις.

Πέντε με δεκαπέντε

Το σπιτάκι του Χολαργού... 1972

Δύσκολο να θυμηθώ αν το ψυγείο ήταν μικρό ή το καρπούζι μεγάλο...
Αυτό που στη μνήμη μου παραμένει, είναι ότι το κατεβάζαμε βαθειά στο πηγάδι μέσα στον κουβά με το μαγκάνι και τ’ αφήναμε εκεί. Αδύνατο να ξεχάσω τον υπόκωφο ήχο και την ακαθόριστη πάντοτε ρωγμή όταν το βγάζαμε μετά από ώρες, μόλις ακουμπούσε το μαχαίρι...
Ήξερε να διαλέγει καρπούζια η μαμά. Της είχε μάθει ο πατέρας της ή κάποιος θείος. «Όταν το χτυπάς με το δάκτυλο ο ήχος να είναι μεστός, όταν το ξύνεις με το νύχι να φεύγει εύκολα η φλούδα του κι όταν τραβάς το μίσχο να ξεκολλάει εύκολα», μας έλεγε…

Δίπλα στο πηγάδι ήταν φυτεμένο χρόνια πριν γεννηθώ ένα γιασεμί…
Φαντάζομαι πως οι ρίζες του έκτος από το νερό του ποτίσματος έπαιρναν αρκετή υγρασία μπλεγμένες στις πέτρες που αποτελούσαν το εσωτερικό τοίχωμα του πηγαδιού. Ακόμα και σήμερα αισθάνομαι στις μνήμες της όσφρησης το άρωμα αυτού του γιασεμιού. Ειδικά τ’ απόβραδο. Δεν ήταν συνηθισμένη μυρωδιά, γιατί έκτος από το αγιόκλημα που συνυπήρχε λίγα μέτρα πιο δυτικά, συνηθίζαμε να καταβρέχουμε τα καλοκαιρινά απογεύματα. Το ανακάτεμα των οσμών από το γιασεμί, το αγιόκλημα, το υγρό χώμα και το βρεγμένο μάρμαρο χρόνια έχω να το νιώσω…
Δεν μπορώ και να το ξεχάσω όμως…

Το μικρό σπίτι στο Χολαργό με τον μεγάλο κήπο ήρθε στα χέρια της οικογενείας αρκετά χρόνια πριν… Ο διορισμένος στην επαρχία πατέρας αναγκάστηκε να μας κουβαλήσει σε αρκετές πόλεις μαζί του. Το σπιτάκι αυτό ήταν πάντα πηγή ασφάλειας και νοσταλγίας σ’ εμάς τα παιδιά αλλά ακόμα περισσότερο στην γεμάτη ευαισθησίες μητέρα μας. Εκεί, πρώτη φορά ένιωσα και την έλλειψή της πριν κλείσω τα τέσσερα όταν αναγκάστηκα να μείνω με τη γιαγιά για λίγες, εξαιτίας των αντιδράσεών μου, μέρες. Έκτοτε στην ουσία δεν έμεινα ποτέ μακριά της μέχρι την εφηβεία που άρχισα πλέον μόνος να τ’ αποζητώ…

Flight simulator

Δαίδαλος και Ίκαρος

Κάπου πήρε το αυτί μου ένα διάλογο... “Γιατί κάποιοι τρομάζουν όταν γνωρίζουν ανθρώπους που τους δίνουν αγάπη” ξεκινούσε, “αυτός που αγαπάει ράβει και δεν ξηλώνει τα φτερά του άλλου”. Κάπως έτσι συνέχιζε...

Φτερά που ράβονται και ξηλώνονται. Θαρρείς και μιλούσαν για στολές αγγέλων σε χριστουγεννιάτικη γιορτή. Στο μυαλό μου ήρθε αυτόματα η εικόνα του Ίκαρου και του Δαίδαλου.

Ο άνθρωπος έχει την ικανότητα ν' αγαπά και να πετά και γι αυτό έχει τα δικά του φτερά. Όλοι έχουν τα δικά τους φτερά. Φτερά προέκταση της σάρκας, με το δικό τους μυϊκό σύστημα έστω και αγύμναστο. Φτερά ικανά ν' αντέξουν το βάρος του ιδίου και ενός ακόμα. Αρκετές φορές πολλών ακόμα. Θυμάμαι σα χθες την ιστορία στο αναγνωστικό του δημοτικού όπου τα κουρασμένα χελιδόνια ξεκουράζονταν στο μακρινό τους ταξίδι πάνω στις πλάτες των πελαργών.

Γιατί λοιπόν δεν πετάμε όλοι ενώ τόσο πολύ το θέλουμε... Γιατί φοβόμαστε τα συναισθήματα μας;

Λογικές απορίες που τις περισσότερες φορές εκφράζονται ανάποδα. Γιατί φοβούνται όλοι οι άλλοι ενώ εγώ είμαι έτοιμος;

Υπάρχει απάντηση κι είναι απλή. Δε φοβόμαστε την πτήση. Την προσγείωση φοβόμαστε. Και η προσγείωση ειδικά η ανώμαλη λέγεται πόνος. Απ' όπου κι αν το πιάσεις εκεί καταλήγει…

Πόνος, πόνος, πόνος...