 |
| Χωρίς λεζάντα... |
Υπάρχουν πολλοί λόγοι που δικαιολογούν την επιλογή άρνησης για συμμετοχή ενός σκεπτόμενου πολίτη σε μία μορφή αγώνα. Πρέπει να μάθουμε να δεχόμαστε το διαφορετικό τρόπο που μπορεί να σκέπτεται και να πράττει ο καθένας. Όμως ακόμα καλύτερο και πιο υπεύθυνο είναι να εξηγεί ο ίδιος στους άλλους τους λόγους.
Είναι πάντα θετικό όταν η εξουσία, τα στερεότυπα και τα δεδομένα τίθενται υπό αμφισβήτηση. Ειδικά όταν η ίδια η εξουσία και τα όργανά της προ καιρού έχουν ξεπεράσει τα όρια της ανικανότητας, της καθίζησης και της σήψης. Το αίτημα όμως της πρόσφατης συνέγερσης των "αγανακτισμένων" όπως φαίνεται δεν είναι άλλο απ' αυτό που οι ίδιοι αποκαλούν απλά "άμεση δημοκρατία" και όχι πραγματική δημοκρατία οποιασδήποτε μορφής.
Και η σημαντική διαφορά ανάμεσα τους είναι ότι στην πραγματική δημοκρατία έκτος από την αρχή της πλειοψηφίας υπάρχει κι ένας δεύτερος πυλώνας: Η αρχή του κράτους δικαίου.
Το δεύτερο αυτό κομμάτι είναι που εγγυάται τις ατομικές ελευθέριες και προστατεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα, κάτι που θα ήταν αδιανόητο αν βασιζόμασταν μόνο στην αρχή της πλειοψηφίας. Σαν παράδειγμα μόνο, οι απροστάτευτες κοινωνικές ομάδες, τα άτομα ή μειονότητες (πολλές φορές αντιδημοφιλείς) χρήζουν σεβασμού και δικαιωμάτων πέρα από τις κατά καιρούς πλειοψηφικές τάσεις.
Είναι πάντα θετικό όταν η εξουσία, τα στερεότυπα και τα δεδομένα τίθενται υπό αμφισβήτηση. Ειδικά όταν η ίδια η εξουσία και τα όργανά της προ καιρού έχουν ξεπεράσει τα όρια της ανικανότητας, της καθίζησης και της σήψης. Το αίτημα όμως της πρόσφατης συνέγερσης των "αγανακτισμένων" όπως φαίνεται δεν είναι άλλο απ' αυτό που οι ίδιοι αποκαλούν απλά "άμεση δημοκρατία" και όχι πραγματική δημοκρατία οποιασδήποτε μορφής.
Και η σημαντική διαφορά ανάμεσα τους είναι ότι στην πραγματική δημοκρατία έκτος από την αρχή της πλειοψηφίας υπάρχει κι ένας δεύτερος πυλώνας: Η αρχή του κράτους δικαίου.
Το δεύτερο αυτό κομμάτι είναι που εγγυάται τις ατομικές ελευθέριες και προστατεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα, κάτι που θα ήταν αδιανόητο αν βασιζόμασταν μόνο στην αρχή της πλειοψηφίας. Σαν παράδειγμα μόνο, οι απροστάτευτες κοινωνικές ομάδες, τα άτομα ή μειονότητες (πολλές φορές αντιδημοφιλείς) χρήζουν σεβασμού και δικαιωμάτων πέρα από τις κατά καιρούς πλειοψηφικές τάσεις.
